Türk dış politikasında lider odaklılık: Aatatürk Dönemi (1923-1938)
Tezin Türü: Yüksek Lisans
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi, Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, ULUSLARARASI İLİŞKİLER ANABİLİM DALI, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2017
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: ADEM YÜKSEL
Danışman: Soner Karagül
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Devletlerin dış politika inşasında pek çok iç ve dış faktör etkilidir. Dış politika analizinde uluslararası sistemin yapısı, diğer devletlerin dış politikaları, bölgesel ve küresel güç dağılımı gibi dış faktörler ele alınırken, ülkenin siyasal sistemi, hükümetin yapısı, yasama organı, bürokrasi, kamuoyu ve karar vericilerin nitelikleri gibi iç faktörler dikkat çekmektedir. Karar vericilerin en önemlilerinden birisi olan liderler, sahip olduğu güç ve yetenek sayesinde dış politikada alınacak kararların oluşturulmasında hayati derecede rol sahibi olabilmektedir. Türklerde liderlik kültü, geçmişten bugüne siyasal süreçlerde önemini korumaktadır. İki dünya savaşı arası dönemi kapsayan 1923-1938 döneminde dış politikada karar alma süreci açısından güçlü liderlerin rolü dikkat çekmektedir. Büyük Buhran'ın da etkisi ile Avrupa'da yükselen Nazizim ve Faşizm ortamında, Türkiye'de lider odaklılık ekseninde bir dış politika çizgisi benimsenmiştir. Bu dönemde Türkiye'de dış politika, Atatürk gibi güçlü bir liderin ağırlığını hissettirdiği bir çizgidedir. Çalışmada, Atatürk'ün liderlik özelliklerinin 1923-1938 dönemi Türk Dış Politikası'nın şekillenmesinde nasıl etkiler yaratığı, çeşitli örnekler üzerinden incelenmektedir. Atatürk'ün liderliği ve dış politika vizyonu, 1923-1938 yılları arasındaki bölgesel gelişmeler, ikili ilişkiler, ittifak ilişkileri, çok taraflı işbirliği girişimleri ve dış politika kazanımlarında önemli katkılar sağlamıştır.