Retinal hastalıklar ve oksidatif stresparametreleri arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Cerrahi Tıp Bilimleri, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2023
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: ESRA ARICAN
Danışman: Burak Turgut
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Bu çalışmamızın amacı, oksidatif stres belirteçleri olan serum IMA ve tiyol düzeylerine bakarak, retinal hastalıkların evreleri ile oksidatif hasar arasındaki ilişkiyi göstermektir. Gereç ve Yöntem: Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Göz Hastalıkları retina biriminde takipli hastaların ve kontrol için kliniğimize başvuran sağlıklı kişilerin dahil edildiği, prospektif bir çalışmadır. Her grup 30'ar kişi içeren, 6 gruptaki toplam 180 hastadan oluşmaktadır. Bu gruplar şunlardır; sağlıklı kontrol grubu, kuru ve yaş tip yaşa bağlı makula dejenerasyonu (YBMD) grupları, diyabeti olup retinopatisi olmayanlar (DM NON-DRP), nonproliferatif diyabetik retinopati (NPDRP) ve proliferatif diyabetik retinopati (PDRP) grupları. Tüm grupların serum IMA değerleri kontrol grubu ve yaş tip YBMD hastalarının ise serum tiyol değerleri çalışılmıştır. Serum IMA, Human ıscemia modifed albümin elisa kitleri kullanılarak elisa yöntemiyle çalışıldı. Tiyol-disülfit parametreleri ise tiyol-disülfit kitleri kullanılarak spektrofotometrik olarak ölçüldü. Bulgular: Serum IMA değerleri kıyaslandığında kontrol grubu ile kuru tip YBMD hariç tüm gruplar arasında anlamlı fark izlenmiştir (p 0.05). Sonuç: Oksidatif stres belirteçleri olan serum IMA ve tiyol değerleri, beklenildiği gibi kontrol grubuna kıyasla retinal hastalıklara sahip gruplarda daha yüksek izlenmiştir. Bu sonuç retinal hastalıkların patogenezinde oksidatif stresin önemli bir rolü olduğu fikrini 7 desteklemektedir. Şaşırtıcı olarak serum IMA değeri DM NON-DRP hastalarında, DRP hastalarına göre yüksek izlenmiştir. Ancak bu durum vücut kitle endeksleri (VKİ), kan glukoz düzeyleri ve glikolize hemoglobin değerlerinin göz ardı edilmesi ile açıklanabilir. Diyabetin mikrovasküler komplikasyonlarının serum IMA düzeyi ile olan ilişkisini açıklamak için daha geniş tabanlı çalışmalara ihtiyaç vardır. Kuru tip YBMD grubunda serum IMA değerinin kontrol grubuna kıyasla fark yaratmaması hayat tarzı, sigara-alkol kullanımı, antioksidan destek alımı, hastalığın evresi gibi faktörlerin dikkate alınmaması ile açıklanabilir. Total tiyol ve nativ tiyol değerinin yaş tip YBMD hastalarında kontrollerle karşılaştırıldığında daha düşük bulunması YBMD patogenezinde oksidatif stresin rolü olduğuna işaret etmektedir. Anahtar Kelimeler: Oksidatif Stres, Retina, Diyabetik Retinopati, Yaşa Bağlı Makula Dejenerasyonu